Jezelf leren belonen

Na wat harde woorden de afgelopen week na de onnodig harde nederlaag tegen Apollo en de achterblijvende arbeidsethos, mochten we het dit keer aan de andere kant van het land beter gaan doen, op naar Wychen.

Dit keer zijn we duidelijk minder onder de indruk van de fysieke gesteldheid van de tegenstander en dat drukken we onmiddellijk uit in twee scores. Daarna laten we de concentratie toch weer iets schieten en golft de partij wat op en neer tot 9-9. Na een vervelende blessure aan de kant van Wyba, die hopelijk erger klonk dan dat ie uiteindelijk was, was de tegenstander duidelijk even van de leg en liepen we uit naar 9-14. Onder anderen dankzij heerlijk bommetje van een sterk startende Joey.

Het is jammer dat we in het tweede kwart wat onnodige fouten maken en vergeten dat we in een fast break ook echt moeten sprinten. En als  we dan niet scoren dat hele eind ook weer terug moeten sprinten. Als we dat doen lopen we zo maar tien punten weg en geloof me, dat speelt een stuk makkelijker. Mede door een tweede drietje van Joey en een lekkere harde stop van Sebas blijven we in ieder geval in het spoor. En een dikke hulde vandaag voor de vrije worpen. Wyba weet ons met name door fouten af te stoppen, maar als we daar als team rond de 80% gaan schieten moeten we dus lekker veel die basket blijven aanvallen. Toch? Met opnieuw een lekkere harde stop van Gabor sluiten we eerste helft af met een 21-26 voorsprong op het bord.

We komen slecht uit de kleedkamer en na ongeveer een minuut sluit Wyba alweer aan en er volgt een time out. Dat helpt maar matig en prompt staan we achter op 27-26. Doordat ook Joel de vrije worpen benut blijven we in de buurt, maar draait in het kwart de voorsprong van vijf punten om in een achterstand van twee, 37-35. Nu kijken of we mannen zijn en onszelf gaan belonen.

Simon gooit vrijwel meteen de aansluiting door het net en alles ligt open. Na een drietje van Wyba dat hard aankomt (waar is dan toch die harde close out?), en slordigheden staat het opeens 48-40 en geloven we er niet meer echt in. Waar we eigenlijk weten dat we de ring moeten aanvallen, durft niemand meer echt initiatief te nemen en is er te weinig creativiteit en doorzettingsvermogen in het team. Met maar vijf punten in het laatste kwart wordt de achilleshiel bloot gelegd. We vergeten onszelf te belonen na een wedstrijd die vrijwel de hele wedstrijd ook echt een wedstrijd was. En dat is jammer: 50-40. Volgende week gaan we wel winnen, want we weten dat we onszelf nu moeten belonen.

Kiek

Dit bericht is geplaatst in Wedstrijdverslag. Bookmark de permalink.

Geef een reactie